яσмαитιк ιѕуαикαя

SIFIRNOKTAELLİ PROMİL

Kalk gururum, ayağa kalk! Hadi en yıkıldığın yerden doğrul da  kalk. Geride bırak

anılarını, boşvermişlik serp tümcelerine. Her seferinde dağıtılmadı mı kelimelerin,

toparlamak istediğinde kendini?  Bırak devrik kalsın bu sefer,  varsın öznesine küsüp, yüklemine rest çeksin. Nasıl olsa bir yalan uğruna koca bir hayat yok olmadı mı satır aralarında?  Çevrilen sayfaların altında ezilmedi mi bu yürek, ayraçlar ayıramadı mı yoksa bizi? Bir yazarın romanına konu olmadı mı yoksa aşkımız?  Girişten gelişmeye geçerken alınan nefeste ki boşluğa düşüp yok olmadık mı seninle?  Bu ilişkiye giriştik ama

gelişemedik ki be sevgili, gelişemedik, geliştiremedik geleceğe bakış açılarımızı. Bu kadarı fazla gerçekten.  Olsa olsa iki cümle arasında yaşamışızdır yaşantımızı. Noktası olmayan, virgüllerin bile ayırmaya cesaret edemediği, birbirine kenetlenmiş, tek nefeste okunan iki cümle! Bir elmanın iki yarısı gibi.. Bıçak gibi kesildik ey sevgili! Yenilen taraf bendim. Dağılan taraf bendim. Avazım çıktığı kadar bağırmak istedim, gıkım çıkmadı. Sesim

dışarıya çıkamadı. İçime attım. Hep içime akıttım göz yaşlarımı. Sel oldu, bir tufan koptu içimde ve sana ait olan her şeyimi yuttu. Hadi şimdi bütün devşirme umutlarını al da

ayaklan gururum, bakma ardına, hayatına anlam katan en büyük anlamsızlığına dönüp bakma. Gözlerin arkada kalmasın, alt tarafı bir ayrılık değil miydi işte? Çarp kapıyı, var gücünle çek ve git!

Eskidendi, hayatımın kırılma noktasına gelmeden önce 50 promil aşk alıp son sürat sana çarptığım zaman, yüzüm gözüm kana değil sana bulanmışken, derin bir boşluk içindeyken

ve gözümden ince ince aşk damlıyorken avuçlarıma, sen bir o kadar yasaktın bana ve bir

polis memuru ehliyet ve ruhsat diyordu aldırmayan tavırlarla. Oysaki kaçak bindiğim bu sevda yüklü araçta sadece kendimden uzak kalbimi almıştım yanıma. Her şeyi onunla aşabileceğimi sanmışım, yanılmışım, beyazına aldanıp kırmızına kanmışım.  Hadi usulca

tak kelepçeyi koluma, kalbime takılan paslısından sonra koymaz artık kolumdaki bana.

Şimdi götür beni yargısız infaz odalarına, veremeyeceğim bir hesap yok nasıl olsa…

Gözlerimi tavana yaslayarak başladığım her düş bozumu gecede sen düşerken gözlerime,

ben tutmaya çalıştım kirpiklerimle, tutamadım!  Yaş oldun aktın, gittin gururuma inat, damlaya, damlaya büyüdün içimde. Her damlan yüreğimde bir oyuk daha açtı. Her oyuk kapanmaz yaralara döndü, sulandı, sulandı.. Hiç bir merhem tutmaz oldu yüzü.  Kesip çıkarmak istedim seni içimden bir bıçak darbesiyle, daha da kanıma işledin. Çünkü sen

benim kanserli sevdamdın! Bıçak vurdukça bedenime nüfuz eden, benliğimden sonra

bedenime de hükmeden ölümcül bir sevda. Şimdi kim döndürecek beni bu ölümlü yollardan? Her adımda bir patlama yaşayan naçar bedenime,  her kaçışta bir kilitlenme yaşayan

kimliksiz benliğime kim sahip çıkacak?

Şimdi kalk gururum “yaşamak için öldür” cümlesinin hakkını ver.  İçinde taşıdığın katili

bu sefer de sen kirala gururum. Anılarına sık kurşunu, acılarını böl, parçala, yok et.

Dünlerini peşkeş çekip günlerini kurtar. İçindeki kan serilmiş yollarını temizle.  Yeniden dirilişin öyküsünü silinmeyecek şekilde baştan yaz.

Hadi şimdi hep birlikte bu cesedi defnetmek için;

Buyurun cenaze namazına…!!!

Hakan OĞUZ

27.10.2008

ZAMANIN İÇİNDE Kİ ZAMANSIZLIK

Sana yazmaktan çok susmayı denediğim şu günlerde kalemim benden çok sana yazılıyordu, sana tutkuyla bağlanıyordu. Ve ben her seferinde bu hatasından

dolayı kalemimi, kırmakla cezalandırsam da aslında kendi kalbimi kırdığımı sonradan fark ediyordum.

Üstadlar aşkı iki ya da üç kişi yaşaya dursun, bir ayrılık ardından geride kalan aslında tek başına yaşamaya çalışırdı bu tonlarca yükte ki ağırlığı. Gün geçtikçe ağırlaşan sırttaki kamburumsu bu amansız hastalık, kendini iç kanamalı gece nöbetleriyle sıtmaya çevirip kalp çeperini tedaviyi engelleyecek şekilde çevreler

ve erişilmesi güç duvarlar örmeye başlar. Kalbe giden, ulaşılmaya çalışılan her

 yol bu aşılması güç duvarlara çarparak geri döner zamanla. Gidenin kalana armağan ettiği, kendine çok iyi bak hediyeleriydi bu hüzün paketleri. Titremeyle

ve ter içerisinde sıçrayarak uyanılan ve bir bardak suya hasret kalınan bu

nevrotik gecelerde içten çağlayan gözyaşı patlamasıyla kafayı tekrar yastığa

vurup geçmiş bir kez daha sorguya çekilirdi. Adı geçmişti, oysa hiç birşey geçmemişti belki de geçmeyecekti. Ya da hep kendimizi akışına bıraktığımız mucizevi bir ilaç olan zaman bu yaralarımıza da merhem olacaktı kimbilir!!

Olsa olsa taze anılar ekler üzerine ve yarası derin diğer anılar en ufak bir dokunmada kanayacak şekilde kabuk bağlar. Ve biz de zamanla bak düzeldi

diye zamanın başımızın tacı yapılmasına izin veririz. Ben sana söylemiştim

zamanın çözemediği hiç bir sorun yok telkinlerini defalarca dinleriz. Bilemeyiz ki zamanın üzerimize aslında daha da acı getirdiğini. Aynı temizlemeye üşenilen

bir şeyi hasır altı edip daha sonra halıyı kaldırdığımızda asıl sorunla

karşılaşmaya benzer zaman. İyiye ulaştırmak adına üzerine bir şey ekler ve

en ufak bir kıvılcımda, bir anı patlamasında daha da kanatacak şekilde geri

teper acılar. İşte o zaman yaşamak, dipsiz kuyulara olta atmaktır artık. Hayata

bir türlü rastgelemezsin. Hep boşa çekersin yaşamı. Dibe vurmaktan her yerin

yara bere içinde kalır. Hayatın ayaklarının altından kayıp gittiğini sanırsın.

Bir ışık ararsın, düzlüğe çıkaracak bir yol. Yolu bulursun bir umut, bin gayret,

tüm gücünle ayaklanıp koşarsın şavka doğru fakat bu sefer ters yönde olduğunu fark edersin geçte olsa. Tabelalar seni hep geldiğin yere götürür. Hayata

ulaşmaya çalıştıkça ondan daha da uzaklaşırsın. Başladığın yerde durup kalırsın. Misafir gibi hissedersin kendini. Önünde her şey olan ve hiç bir şeye

dokunamadığın yaşam sofrasına öylece bakarsın boş boş. Birinin hadi başla,

durma öyle silkelen, yabancısı değilsin buranın demesini beklersin. Hep bir tetiklenme arzusu belirir benliğinde. Durgunluk ve umutsuzluk kanına işlemiştir artık. Ne yapacağına karar veremezsin. Şundan alayım, şunu yapayım, işte bu aslında en sevdiğim, bu kaçırmamalıyım derken bir de bakmışsın hiç bir şeyin tadına varamadan aç kalkmışsın sofradan! En kötü kararın bile kararsızlıktan

iyi olduğunun farkına varırsın ama iş işten geçmiştir. Yine cepten hüzünlerini

yemek düşer sigara altı yapmak için. Nasıl olsa hüzünlerinden dağ gibi bir

stoğun oluşmuştur zaten. Gülümsersin, her şeyde bir hayır vardır dersin. Kendi ahmaklığını ve gafletini hayra yoracak kadar acizleşirsin. Her olumsuz şeyde hayrın arkasına sığınmayı adet haline getirirsin. Özeleştiriyi unutup hatalarını yamayacak bir kılıf ararsın. Bir süre sonra bu da işe yaramaz. Dönüp dolaşırsın. Fakat ne kadar dönersen dön, semazen olmadığın için başın döner düşersin. Ve anlarsın ki boşa akıttığın her damla gözyaşının hayatını önüne katıp  sel gibi götürdüğünü ve hız kesmeden de götürmeye devam edeceğini. O vakit

doğrulursun artık yeni bir başlangıç yapmaya kendi kendine söz verirsin.

Hayatının sonbaharına ait etrafını sar/ar/mış yaprakları temizleyip ilkbahara kucak açmak için yüreğinin penceresini dış dünyaya açmak istersin. Yeni kırmızı kırmızı aşk gülleri, gönül bahçeni yeşillendirecek umut tohumları, feslegen

kokulu sevgi filizlerini bahçenden eksik etmek istemezsin. Yüreğin kıpır kıpırdır. Hemen yenilikleri istersin. İşte bu sefer voleyi vurdum dersin. Fakat sonbaharın ardında ki kışı hesaba katmadan heyecanla bahara ulaşmayı istemek ısınmadan maça çıkmaya benzer. Voleyi vururken yaptığın ters hareket seni sakatlamıştır.

Bu sefer de zamansızlık engeline takılırsın.  Kış gelmiştir sen ne kadar istesen de

bir daha açmayacaktır güller… Zamanın sana attığı kazıklara sende zamansız ve bilinçsiz davranışlarınla çanak tutarsın. Dünya bir günde meydana gelmemiş, savaşlar bir günde kazanılmamıştır. Sabır ve yavaş yavaş düzeyli gayretlerle

güzel günler elbette gelecektir. Hiçbir zaman unutulmamalıdır ki ağır yüklerin üzerinden kalkmasıyla kişi bir anda kendine gelemez, gelmek istese de hazır

değildir yeni bir maceraya. Her deniz fırtına sonrası anında dinginleşemez. Dışardan yüzeysel gözükmese bile dibinde hala alaboralar kopmaktadır. Ve yeni baharlara ulaşmak için kışları yüreği yormadan azimli bir şekilde umut ederek geçirmeli ve her olumsuz sonuçtan ders çıkararak hayatına bir basamak daha ekleyip böylece iyiye giden yolda olgunlaşma adına tecrübeli adımları sağlam atmayı başarabilirsin…

Hakan OĞUZ

Ağustos/2008

Yokluğunun bilmem kaçıncı gecesindeyim

Gecenin ayazında içimin maviliklerinden

Dışa kovulan son umutlarım

Sevda yüklü katarlara yüklenip

Sözün bittiği yere doğru yolculuğa çıkmışken

Ben ise sensizliğin bana armağan ettiği

“Sus”larımı ağırlamaya başlamıştım

Bende ki “sus”lar üç harften ibaret değildi

Bana ait olan tüm kelimelerimi kaplamıştı

Tüm benliğimi sarıp sarmalamıştı

Kendi hapishanemde mahkumları oynuyordum

Sana susuşlarımla, senin susuşlarınla

Ayaklarıma prangalar vurulmuştu

Ellerime kelepçe

Ne zaman bitecek bu işkence

Hangi yana çekseler, nereye döndürseler

Sana çıkıyor tüm yollar

Sana açılıyor bütün kapılar

Kesmiyor mu seni bu hapislik halim

Tatmin etmedi mi çektiğim çile?

Artık benden pes

Hayatımın son biletini istediğin gibi kes

İster öldür, istersen ez

Ama hediyene dokunma

“Sus”larıma sakın dokunma

Onlar umutlarımın gittiği yerde,

Sözün bittiği yerde

Zamanı gelince “KONUŞACAKLAR”

Hakan OĞUZ

11.01.2008

DÜŞ(üm)DE  DÜŞ(ün)MEK

Senden sonra ilk defa

Geleceğimi düşündüm dün gece

Düşündüm düşümden düştüğüm

O dönüm noktam olan gece

Bir hayat vardı bize yaşanması için sunulan

Bir hayat vardı geleceği kusursuz olan

Gidişinle ne yaşanılacak bir hayat kaldı

Ne de uğruna çabalanması gereken gelecek

Geriye kalan sadece numarasız sayfalar

içinde kendine yer arayan

Parça parça bölünmüş

anılar arasındaki düş kırıkları…

Ne olacaktı benim sonum?

Geçmişim miydi tek korkum

Yoksa geleceğin getireceği yokluk içindeki

Boşluk muydu varım yoğum?

Bilinmezler içinde daha ne kadar yol alabilirdim ki,

Bir adım atmaya bile mecalim yokken…

İşte bunları düş(üm)de düş(ün)düm.

Düştüm hesaptan, aşktan olan tüm alacaklarımı

Sildim bir kalemde bütün bakiyelerimi

Sıyrılmak ister gibi içimde ki bu aymazlıktan

Mahşerde tekrar açmak üzere

kapadım tüm hesaplarımı.

Kaldırdım içimde uyuyan

Unutulmaya yüz tutmuş o masum çocuğu,

Kaldırdım içimde ki lal olmuş çocuk

İçin kullanabileceğim tüm başkaldırışları

Artçı şoklar halinde gelen tüm

Tümcelerime ait yüklemlerim

yeniden öznelerine kavuştular

birer birer gizlendikleri yerlerinden çıktılar

içimde ki lal olmuş çocuğa hayat verip

yaşama sıkı sıkıya sarılmama,

düşlerimle yaşattığım sana olan

bağnazlığımdan kurtulmama

yeni bir sayfadan dünyaya bakmama

sebep oldular.

Artık cümlelerimde ki gizli öznem değilsin

Ve bembeyaz sayfamda kendine yer

Bulamayan bir siyah nokta kadar

KİFAYETSİZSİN…

HAKAN OĞUZ

16.11.2007 

 

 

GİZLİ BAHÇEM

 

Saat gecenin bir yarısı 

Uykusuzum,susuzum ve sensizim

Sızım, sızım sızlar yüreğim.

İşte bu sefer oldu deyipte sonunda

hüsran yaşayanlar vardır ya

ben de onlar gibi kadersizim.

Senin, ağzıma bir parmak bal çalar gibi

verdiğin bir yudum mutluluğun bile

Bana bir ömür yetebileceğini sanmışım

Yanılmışım,kanmışım, ben sana aldanmışım.

Artık yağmur sonrası toprak kokmuyor bahçem

açmıyor dikensiz güllerim,

ve ötmüyor dalında bülbüllerim.

Sen gittin gideli gönül bahçemde olduğu gibi

Evimin bahçesinde de bir yas havası hakim.

Kimsenin yaklaşmaması için

dikenli tellerle çevirdiğim bahçem artık

kan kokuyor, kin kusuyor, hep susuyor…

Ama bu kin sana değil melek yüzlüm.

Sadece kötü talihime, kara bahtıma.

Yani isyanım kendime anlayacağın.

Seninle yaşanan iyi ya da kötü her şey

seninle güzeldi, seninle özeldi.

Senden sonra da tatlı bir anı

olarak kalmasını sağlayacağım.

Ama artık ağlamayacağım.

Göz yaşlarımı kimse görmeyecek,

kimse acı çektiğimi bilmeyecek,

seni unuttuğumu sanacak herkes,

oysa ki ben seni herkesin bir nebze

bile olsun görebildiği gönül bahçemde değil

çıkış kapısı olmayan kimsenin yerini dahi bilmediği

GİZLİ BAHÇEM de saklayacağım.

Seni sonsuza kadar orada yaşatacağım…

 

 

HAKAN OĞUZ

08.11.2007   01.30

 

 

SORGULA BENİ…

 

Bir insanı yargılamak kolaydır

Hele yargısız infaz yapmak en kolayıdır.

Bu ilişkinin bitişini kaldıramadığımı

Söylüyorsun, kabullenemiyorsun diyorsun

Israr ettiğimden bahsediyorsun

Beni boş yere yargılıyorsun…

Yargılamadan önce sorgula beni…

Önce sorgulanmak isterim

Sorgula ki gerçekleri duyasın,

Hislerimi anlayasın.

Tabi gerçekler acı geleceği için

Kolay yolu tercih ediyorsun.

Sana da bu yakışır, her şeyin kolay

kestirme yolunu seven sen

kaçışın da kolay yolunu seçmişsin.

Hemen bitti gidiyorum eyvallah!

Ohh ne ala memleket!!

Hadi kendin bunu yaptın, kaçtın.

Benden de  bunu hemen kabullenmemi mi

Bekliyorsun?

Daha çok beklersin gülüm?

Öyle kolay kaçış yok.

Olmadık zamanda insanın hayatına gir

Kafana esince en olmadık zamanda çek git…

Yok öyle yağma!

Buna itiraz edince de kabullenemediğimi

Söyleyip yargılıyorsun beni

Yargıla, yargıla ama yargılamadan önce

Sorgula beni! Sorgula beni ki, gerçekleri

Duyunca yüzün kızarsın?

Sorgula beni ki aşkımın büyüklüğünü anlayasın.

Ama senin için ne fark eder ki?

Aşkmış, sevgiymiş bunların hepsi yalan…

Gerçek olan, gerçek olan…

Neyse boşver gerçeklerin senin için ne

Önemi var ki? Yalanlar üzerine

Kurulu bir hayatta gerçekler neyi

İfade eder ki?

Hadi git şimdi, arkanı dön ve çek git

Kendine yakışanı yap…

Dur bekle!

inandın mı yoksa bu söylediklerime?

Dur ne olursun hemen gitme!

Bir şans daha ver aşkımıza

Ya da aşkıma!

Benim aşkım ikimize de yeter merak etme.

Onu da mı kabul etmiyorsun

Tek şanslık değeri de mi yok bu aşkımın.

Anlaşılan bu aşkı ben tek başıma

yaşamaya devam edeceğim.

Gittiği yere kadar da yaşatacağım

Bundan şüphen olmasın veya olsun

Senin için ne ifade eder ki artık.

İyi peki o zaman senin istediğin gibi olsun

Yolun gülle dolsun

Her şey gönlünce olsun

Sen de KENDİNE İYİ BAK…

 

 

HAKAN OĞUZ

23.10.2007 –  23,30

 

 

 

Yalnızlık ve Çelişkiler Üzerine...

 

 

Saat gecenin bir yarısı ve ben hala ayaktayım her zaman olduğu gibi. Yüreğimle bir

başıma yapayalnızım. Gözlerim uykusuzluktan kan

çanağına dönmüş bir şekilde olmasına rağmen bir şeyler karalamakla uğraşıyorum. Ne şafak

sökmesini bekleyecek kadar sabrım kaldı, 

ne de bir daha ki uykusuz geceyi kaldırmaya gücüm. Nereye kadar sürecek bu işkence. Neden

hep 3-5 nöbetlerini tutmak zorunda kalıyorum.

Ey aşk sen nelere kadirsin. Askerde bile tutmadığım 3-5 nöbetlerini bana her gün tutturuyorsun.

Aslında aşk da değil bu acımasızlığı bana yapan. Aşkın suçu günahı yok. Tek suçlu aşkı hiçe

sayan çekip giden sensin vefasız sevgili evet sen. Sen yanımda olsaydın bu acıyı

yaşarmıydım ki ben? Sen gittin gideli hep aynı senaryo uykusuz geceler, mecnun vari bir

gündüz sadece tek fark akreple yelkovanın sürekli

yer değiştirmesi. Evet yine eski sevgilimle başbaşayım. Kim mi o? Tabi ki yalnızlık! Yalnızlık

benim eski sevgilim,dert ortağım. Bir dönem dostum oluyor, sonra tekrar sevgilim.

Şartlar ne olursa olsun bir türlü benden kopamıyor.

Nasıl olursa olsun bana geleceğini biliyor ya da

benim ona döneceğimi. O benim en vefalı sevgilim. Ben ne yaparsam yapayım beni

hiç terketmiyor. Kızmıyor, darılmıyor hep anlayış içinde benim de onu anlamamı bekliyor.

Düşünüyorum da böyle vefalı bir sevgilim varken neden sonu belli olmayan başka

aşkların peşinde koşturuyorum ki? Allah’ım napıyorum ben kafayı yedim iyicene!

Günlerdir yerinde olmayan şuurumu kaybedeceğim neredeyse! Baksana yalnızlığı

bile kendime eş yaptım onunla mutlu bir gelecek düşünüyorum. Sonumun iyiye gitmediğinin

sinyallerimi bunlar yoksa! Neyse ki kulağıma gelen tını ve güzel sözler beni biraz silkeliyor.

“meğerse sulara yazmışım seni, meğerse rüzgara yazmışım seni” arkasından

üstadın söylediği muhteşem ve benim özetim olan söz;

“yüreğime söylediğim en doğru yalan oldun.”

Evet zerre kadar yalana tahammül edemeyen yüreğime söylediğim en doğru yalandın sen.

Üstelik işin ilginç tarafı yalanın yanından bile geçmeyen yüreğimin

 senin gibi bir yalana hiç itiraz etmeyişiydi. Bu nasıl bir çelişkiydi böyle. Tüm benliğime

kabul ettirmiştin kendini ve benim buna da hiç itirazım olmadı zaten.

Sen kendimden bir parçaydın. Peki sen de beni kabul etmişken bu bitiş,

bu terk ediş neden? Ömrümde bu yaşıma kadar cevabını bulmakta zorlandığım

hatta bulamadığım tek soru bu olsa gerek. Yavaş yavaş

şafak sökmeye başladı. Bugün kü nöbetin de yavaş yavaş sonuna

geliyorum. Hadi bugünü de atlattım ya yarın, diğer gün. Nereye kadar dayanabileceğim?

Vücudum nerede pes edecek acaba? Galiba benim istediğim de bu herhalde.

Uykusuzluk ve hastalık süsü vererek vücudumu iflas ettirip böyle bir son hazırlıyorum

herhalde kendime. Terk edilmeyi hazmedemeyip, bunu kaldıramayıp bir çılgınlık yaptı

dedirtmemek için bu oyunu sahneye sürüyorum galiba? Offf yine

kuruntularım başladı anlaşılan. Bu kadarı da fazla artık. Ben ne yaptığımı,

ne düşündüğümü bilmezken, bir mecnun misali derbeder bir

şekilde aylak aylak dolaşırken bu kadar ince hesapları nasıl yapabilirim ki!

Kendime bile gülüyorum valla. Ama bu aklıma geldiğine göre

belki de düşünmüşümdür. Allah’ım gerçekten aklımı kaçırıyorum galiba.

Kendimle bile çelişiyorum. Bu çelişki ilk

değil son olmayacak da bu gidişle anlaşılan. Evet bu geceyi de atlattık sayılır yarına

 Allah kerim. Nöbeti devredebilirim artık. Günün ne getireceği bilinmez ama

yarın ki nöbetin bana bir sürü çelişki getireceği kesin. Buna da alışacağız artık,

 yalnızlık ve uykusuzluğa alıştığımız gibi. Zaman alışmayı öğretiyor da,

iş unutmaya gelince bayağı bocalatıyor insanı. Neyse sağlık olsun, her şeye rağmen

 yine uykusuz geçen bir geceye elveda

ve her şeye rağmen gecesini dahi bildiğim yeni bir güne merhaba.

Tüm çelişkilere ve olumsuzluklara rağmen merhaba…

 

HAKAN OĞUZ
07.11.2007   04.30

 

BEN   SANA  GÜLÜM  DERİM

 

 

GÜLÜN  ÖMRÜ  UZAMAYA  BAŞLAR...

 

 

 

 

 

Not : Resimli şiirler üyesi olduğum ve sizleri de üyesi olmaya davet ettiğim http://kahramantazeoglu.com sitesinden alınıştır.

ALDANIŞ

Doğdum

Önce sıcak bir kucakta

Yuva buldum.

Sonra derdimi anlatmayı öğrendim.

Ağladım,

Ben ağladıkça etrafımda pervane

Gibi birileri dolaşıyordu.

İlgiye sevindim ve sebepli sebepsiz ağladım.

Ama nereden bilebilirdim bu ağlayışların

Onları üzeceğini!

Yürüdüm,

Ayaklarımın üzerinde durmayı öğrendim.

Durdukça adım attım, attıkça yürüdüm.

İnsanın kendi ayaklarının üzerinde

Durmasının zorluğunu daha o zamandan öğrendim.

Büyüdüm,

Büyüdükçe sorumluluğum arttı.

Ama aynı oranda bana olan ilgi azaldı.

Artık etrafımda kimse dolanmıyordu.

Çünkü kardeşim olmuştu.

Bütün ilgi ona yönelmişti.

Kıskandım.

Kıskandıkça onu daha da çok sevmeye başladım.

Ve sevmenin kıskanmaktan geçtiğini anladım.

İlk defa aşık oldum, sevdim.

Hem de çok sevdim.

İlk aşk dedikleri olayın güzelliğini yaşadım.

Sonra ayrıldım.

Daha o zaman bile ayrılık yükünün

Ne kadar ağır olduğunu gördüm.

Unutamadım.

İlk aşkın asla unutulamayacağını anladım.

Anladım, anladıkça ağladım...

Tekrar sevdim.

Bu sefer olgun ve anlayışlı davranmayı öğrendim.

Daha uzun süreli bir ilişki yaşadım.

Yaşadıkça, yaşattım.

Mutluydum, gelecek için umutluydum.

Bu mutluluğun hep süreceğini sandım.

Sandım, sandıkça kandım,

Kandıkça, yanıldım.

Yanıldıkça aldandım. Aldandıkça ağladım.

Tekrar sevdim, tekrar yanıldım.

Sevmenin acıdan başka bir şey olmadığını anladım.

Anladıkça ağladım, ben hep karaları bağladım.

Artık ağladıkça kimse yanımda olmuyordu.

Tek kalmayı öğrendim.

Ve sevmemeyi, aşık olmamayı denedim.

Denedikçe düzeldim. Düzeldikçe geliştim

Geliştikçe daha da olgunlaştım ve

acılara katlanmaya çalıştım.

Asla bir daha sevmemek için kendime

söz verdim, yemin ettim.

Bir yanım hep boş kaldı.

Ama hayatımda acı ve keder yoktu.

Mutluydum,

Geleceğimden umutlu olmasam bile

huzurluydum.

Taa ki karşıma sen çıkana kadar.

Sen ki tövbelerin yemin bozduran meleği

Hayatıma sorgusuz girene kadar…

Karşı koymaya çalıştım

Ve yüreğimde ki korkuyu gördüm, hissettim

Bunu sende gördün ve beni

tek bu yönümden vurdun.

Önce içimden korkuyu aldın.

Sonra da kalbimi çaldın.

Usta bir hırsız gibiydin

İz bırakmıyordun ama damla damla

Sevgi bırakıyordun yüreğime.

Güvenmeyi öğrettin bana, öğrendim.

Ve korkunun ecele faydasının olmadığını…

Aynı zamanda herkesin de bir olmadığını.

Keşke seni daha önceden tanısaydım dedim.

Sonunda deneme yanılma yönteminin

Sadece denemeden ibaret olmadığını

bir kez daha üstüne basa basa anladım.

Denedikçe yanıldım.

Yine yanıldım, yine aldandım.

Sen de beni yanılttın, sen de beni kandırdın.

Herkesin bir olmadığını anlamaya çalışan beynim

Senin de diğerlerinden ne farkının

olduğunu bulmaya çalışıyordu şimdi.

Sende vefasız çıktın,

sende hayırsız çıktın…

Artık neye güvenip kime inanacağımı

Bilemez oldum.

Yine bana hüsran var yine bana acı

Sonu hep mi hüsranla biter

bu aşk denen ACI illetin?

Acı şeyden tatlı son bekler hale geldim.

Sustum

Sustukça düştüm.

Düştükçe yalnızlığa gömüldüm

Ve yalnızlığın en vefalı dost

Olduğunu gördüm.

Gördükçe sardım,

Sardıkça sarmalandım

Ve bundan sonra

YALNIZ BİR BEN OLDUM…

HAKAN OĞUZ    11.11.2007

BU SONU ÖNCE BEN YAZDIM

Bu sonu önce ben yazdım
kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
ayrılık sevgiyi hissettiğim ilk anda korkum oldu
seni bulup bulup yitirdim düşlerimde
sonra yeniden buldum yeniden yitirdim
bende kalacağın bir yarın kurgulayamadım
sevgiyi ve korkuyu birlikte yaşadım
bu yüzden bir daha göremeyecekmişim gibi uzun ve derindi bakışlarım
her yeni buluşma ilki kadar heyecanlıydı ve sensizlik hep seninleydi...

bu sonu önce ben yazdım
kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
bilseydin ayrılığa yazgılanmış bir sevgiye açar mıydın yüreğini
takvimden günleri birer ikişer çalmama
aylara yıllara yerleşmeme izin verir miydin
görüyor musun farkında olmadan ne çok şey paylaşmışız seninle

bu sonu önce ben yazdım
kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
hayallerin ardından serüvenlere sürüklendik seninle
hiç görmediğimiz ülkelerde hayatlar kurar evler döşerdik
kısa vadeler seçerdik hayatlarımızı yenilemeye
o gün gelmezdi bir türlü
vade dolmazdı
birileri çıkar yolumuzu değiştirirdi
yeni hayaller armağan ederdi bize
çocuk olur kanardık
sonuna kadar gidilecek yollar yerine böyle kopuk maceralara tutkunduk
seviyorduk
bir yaz gecesi dolunaydı
bana bakmıştın.
bende korkularımı yenmiştim
bizden başka inanacak kimsem kalmamıştı
yorgunduk kazanmak zorundaydık üstelik
adımlarımıza güç verecek sağlam zeminlerden yoksunduk
içimiz bir kararsa bir daha güneşi göremezdik
birbirimize güvendik, bize aşılmayacak dağ taş kalmadı sandık
en güzel günlerimizdi o günler

bu sonu önce ben yazdım
kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
sonra her şey değişiverdi
umutlarımızı yitirdik
kendi ayak izlerimizden yürüdükçe birbirimize
dostluğun vermiş olduğu lezzeti üretmekten bıkkın
kışkırtıcı huysuzluklardan medet umduk
ayrı dünyaları özledik
kendi peşimizden koştuk başkaları diye
şimdi şarkılar söylediğimiz birbirimizin gözlerinde eriyip gittiğimiz puslu gecelerin kokusu burnumda tütüyor
beni beni böyle bir gecede öldürmeliydin
bir cennetten bir cennete geçmeliydim
itirazım olmazdı
sürgünleri bana vermemeliydin.
Beni beni böyle bir gecede öldürmeliydin
ayrılık çığlıkları kanımı dondururken
gemilerimi yakacak çılgınlıklarımı gemleyip
kendime ve sana en mutlu bölünmeleri vaat etmiştim
benden armağan olacak bütün bensizlikleri reddettin
ve ben hiç bilmediğim dokunuşlarınla yüreğimden izlerini kazıdım
bu sonu önce ben yazdım...

(Kahraman Tazeoglu)

ÜSTÜM KALSIN

“Aynı suda ikinci kez yıkanmak imkânsız değil, boğulmakmış!”

Yalanlarınızın eline bakarken gözlerim, dürüstlüğünüzü bana gösterdiniz. Size inandım. Size hep, inanırdım! Dürüsttünüz. Ve acımasız! Öldürmeyi canıma ödül sayıp, beni kendi hatalarımla vurdunuz. Serseriliğimi, sessizliğinize dinleyici yaptınız. Sustunuz! Günlerce… Konuşmadınız! Aylarca… Daha yanacak yanımın kalmadığını anladığınız da, çıkıp geldiniz. İçimin içine… Asıl yerinize, asilce oturdunuz. Gitmeleri silmiştiniz. Size inandım. Size, hep inanırdım!

“Aynı suda ikinci kez yıkanmak imkânsız değil, boğulmakmış!”

Gördüğüm yüzünüze, suların durgunluğunda bakmışım meğer. İlk gel-git’te gideceğinizi bildiğim halde. Kandım gelmenize. Kopardığım ilk fırtınada gittiniz, gelen dalganın gitmesini beklemeden gittiniz! Her şeyinizi alıp da gittiniz. Hiç gelmemiş gibi, gittiniz!

“Bilmediniz”

Şüpheleriniz, beynimi kemirirken ‘senaryo yazıyorsun’ dediniz. Şüpheleriniz, içimi çürütürken ‘zaman’ dediniz. Şüpheleriniz, artık belimi bükerken, yüzüme kapılar çarptınız! Beni, kendi gözümden düşürdünüz. Acı çekiyordum. Ne acı ki, acı çektiğimi canınızı yaktığımda anladınız. Ve daha acı ki, sizin canınız yanınca, benim canım daha çok yandı!

Ben kelime kelime kim’lere ulaşırken, ‘neden’ yoktu Lügatinizde. Sormadınız! Nasıl’ın açıklaması, gereksiz bir tartışmanın açılışıydı sizin için. Çelişkisiz karakterinizle, içinizin rahatladığı son’a vardık. Sonuç: Dudaklarınız arasından çıkan sonsuz suskunluk…

“Şimdi”

Bu hiddet benim! Kimse sahiplenmesin! Bütün suçlar ‘yine’ benim! Kimse, nezaketini araya verip, suçtan pay çıkarmasın kendine! Nesnelerinizin, kelimelerinizin, zamanınızın, sevginizin ziyanlığına yanmayın! Hasarı tespit edin yeter! Bedelini, fazlasına canımı ekleyip ödeyeceğim! Sıyrılıp çekilirken aranızdan, ‘üstüm kalsın’ diyebileceğim! Meğer siz, nasıl da yetermişsiniz size! Bilemedim… Sağ olun, sizi sevmeme izin verdiğiniz için ve beni sevdiğiniz için… Üstüm kalsın!

(Kahraman Tazeoğlu)

YANIK BIRAKTIN BENİ

TÜRBEDE BİR MUM GİBİ

ERİYORUM DİYORUM

                   SANA ŞAKA GELİYOR

KAPATTIN BİR ZİNDANA

                   EBEDİ BİR MAHKUM GİBİ

                                      ÇÜRÜYORUM DİYORUM

                                                        SANA ŞAKA GELİYOR

                                                        ÖMRÜMÜN BAHARINDA

                                               ALMADAN HEVESİMİ

                                      AŞK ELİNDE OYUNCAK

                   ETTİN CAN KAFESİMİ

HASRETİN KOLLARINDA

                   BELKİ SON NEFESİMİ

                                      VERİYORUM DİYORUM

                                                        SANA ŞAKA GELİYOR