яσмαитιк ιѕуαикαя

19.07.2008

BYPASS

Sessizliğimin destursuz çığlıkları gem vuruyordu ayaza üryan

düşmüş geceye..  İsliydi, tozluydu da pembesi kalmamıştı artık tahayyüllerin. Geçmişin ateş kızılı geleceğimin gölgesini sıfırlayarak,

bir mızrak boyu yaklaşmıştı arasatta.. Kendine bile faydası olmayan anılar yarınları baltalamıştı. Geçmişi olmayan adamı oynarken

geleceği yok etmek bu olsa gerek. Ne garip bir duygudur aslında med cezirler oluşturan geçmiş zaman kiplerinin gelecek umutlarımıza her

çarpışında hayatımızı aşındırması! Ve her aşındırma yıkılmaz

sandığımız gururumuzu ufalayarak parçalayıp geçmişin içine serpiştirmesi. Bu kaotik travma nereye ve ne kadar gider aslında??

İnecek var ya da derin bir sona gitmek için binecek var kimsesizlik gemisine. Kimsenin göremeyeceği, kimsenin duyamayacağı ıssız,

sessiz derin bir kuyu mesela... Kendi çığlıklarımla akustik

hüzünlerimi orada daha da net oluşturabilirdim. Kotası dolmuş

hayatı orada daha net notalayabilirim.! Ya da bir yeraltı mağarası. Nasılsa topraktan geldik toprağa gideceğiz değil mi? Ha bir eksik ,

ha bir fazla!!

-        iyi misin?

-        Değilim!!.....

Hem biliyor musun çıplak ayakla adımlıyorum artık caddeleri..

Hücreme ilişmiş varlığını toprak alsın diye…  Yüreğimi yaslıyorum

bir yağmur bulutuna. Bana çarpmasını bekleyip duruyorum diğer bulutların. Çarpsın, çarpsın ki ruhuma işlesin saf yağmur suları.

Aksın, gitsin bedenime gömülsün tüm ütopyalarım. Nadasa

bıraktığım gafil çocuk ruhumu ancak böyle sürebilirim gidilecek

yola doğru.

-        Nereye?

-        Son bir şans veriyorum maktulün gözbebeklerine bakabilmen

için.. Kutla kendini ki son cinayetin değilim.. gitmeliyim..

İç kanamalarımı açığa vurmalıyım.. kangrene dönmeden

durdurmalıyım çürümeyi.. İçimdeki verimsiz, çelimsiz çocuğun hakkından gelmeliyim. Ne çok severdin O’nun saçlarını hâlbuki.  

Fakat ne çare yol uzun, yol çetrefilli. Övün eserinle.. İşte ben;

yaşamımın sebebi olan bir çocuğun katili…

Bir ayaz daha gecede çığlıklanırken, ruhumu asıyorum bedenime

yol üzeri. Damarlarımdan ilmik yapıyorum boynuma. Yetmiyor, kemiklerimi çakıyorum ellerime ve ayaklarıma. Dik dursun sensizliğe eğilmesin diye. Kaburgalarımdan köprü yapıyorum ayaklarımın

altına, kan gölüne düşmeyeyim diye. Afili ölümler seçiyorum çocuk ruhuma tüm psikopatlığımla. Yaklaşan sonlara yazıyorum adımı,

bu film burada bitmeli diyorum kendimce. Ruhuma verdiğim sızıyı kalbimden ince ince çekiyorum. Kan revan içinde kalmış vücudumdan benliğime yayılan akıntı, gel-git lerime hız kazandırmaya başlıyor.

Her çarpışma bana iyi bir son hazırlamışçasına açıklara sürüklüyor.

De(li)liklerimden  su almaya başlıyorum.

Her nefes alışım boğaz/ım/a kadar batırıyor beni. Artık hasat

zamanım geldi. Vaktim doldu. İçimdeki katil emeklerinin karşılığını almalı. Fire vermiş bir hayatın son demlerini yaşıyorum. Gözlerimi kapıyorum ve kendi fişimi kendim çekiyorum.

-        Üç

-        İki

-        Bir

-        _________________________________

Hakan OĞUZ

26.06.2008  

YAKILAN HAYALLER

Geçmişin gölgesi yine düştü üzerime

yine gizledi gizimi sana ait ne varsa

bir ben miydim yamaçlarından düşen

yuvarlanıp kıyılarına vuran

ara vermeden seni kanıma zerk eden

bir sen miydin beni düşlerine asan

kifayetsiz gülüşler ve buz kokulu dokunuşlarla

sırçadan kalbimi aşındırmaya çalışan

ey sevgili! sana ben yar dedim

ama yaranamadım, yaralandım

bembeyaz sayfaydım sayende hep karalandım

beni kendi kentimin karanlıklarına atıp

düşkünlüğüne düşmüşlüğümü seyrederdin

faillerime meçhul olurdun, gündüzlerime gece

yüreğimden dilime harf harf hece hece

içimdeki tek cevabı olmayan bilmece

her şeye rağmen sen ve yine sen…

çıkmaz sokaklarında bir çıkar arardım

sonra da sokaklarından yollarına çıkardım

sana uzanırdı yıllarla oyalanan tüm yollarım

sonra da boşluğuna düşerdi kollarım

esir düşerdi sana, yağmalanmış

intihar saldırılarına uğramış yüreğim

felluce gibi yıkık, kandahar gibi kayıp

ama bir o kadar da Çeçenistan gibi dirençli görünse de

hep bir yanı yitik, hep bir yanı eksik

can damlıyor y/arasından kesik kesik…

oysa ki dört işlem kadardı yaşadıklarım

kendimi her defasında sana çarpıyor

çarptıkça yarınlarıma dair hayallerim bölünüyordu

ve topladığım umutlarımı bir bir hayatımdan çıkarıyordum

çarmıha geriyorum artık çıkardığım bütün umutlarımı

yalnızlıklarıma bir bir adını çakıyorum

günahlarımı yakıyorum üzerine sevaplarımı dökerek

sensizliğimin serin sularına bırakıyorum

gideceği yere sürüklenmesini dileyerek…

Hakan OĞUZ

03.06.2008

DÜŞ(müş)TÜ YİNE

Ellerim titrerdi

Titrerdi ellerim ,

Kırılası kalemimi

her elime aldığımda

Sen düşerdin aklıma

Hiç çıkmazmışçasına

Yüreğim burkulurdu

Zaman durur

Yelkovan akrebe

Daha da sert vururdu

İntihar ederdi göz yaşlarım

Kirpiklerimden aşağı düşerek

Dilim lal olur

geçmişim aklıma dolanır

Anılar bulanır, sana kusardım

Kırılası kalemimden

Sana kusardım

ve öylece susardım…

Gözlerimi açardım sonra

Düş derdim buna

Evet düşerdi ve kırılırdı

Sonra, sonrası yok

Ötesi yok

Hiçbir zaman da olmayacak...

Hatırlar mısın bir zamanlar

tutsak düşlerim vardı

bu düşler de saklı gülüşlerin

bana öylece bakardı.

Şimdi de ben bakıyorum,

Kırık düşlerimden

tutsak gülüşlerine dalıyorum

Ve yine sayıklıyorum

Düşlerimden her gece

bir bir seni ayıklıyorum…

Hakan OĞUZ

20.03.2008

Sonunda bitti artık özgürüm
Tutsaklığın gölgesinden
özgürlüğün güneşine atmıştım adımımı
Bitmişti cezam, geçmişti hapislik günlerim
Ama geçmemişti sensiz geçen günlerdeki özlemim
Hiçbir zaman dinmemişti
ve de dinmeyecekti yüreğimde ki izlerin
Vuslata giden hasret gecelerinde
Yüreğimde vuran sevda hecelerinde
Çarpılara bürünmüş duvar köşelerinde
Yalnız senin adın geçiyordu.
Yalnız sana kavuşmanın vereceği mutluluk
firari duygularımı bastırıyor
yalnız senin varlığın
benim yokluğuma engel oluyor,
mantıksızlığıma dur diyordu.
sürgün edilmiştim ben yüreğinden,
gözlerinden, o sıcacık ellerinden…
her şeyden geçirdiler de
bir senden geçiremediler beni
bir seni bitiremediler ben de
Gözlerimi kapatınca sen düşüyordun düşlerime
Gülümsüyordun demir parmaklıklar ardından bana
elimi uzatınca sana, yok oluyordun bir anda
aynı zamanda çok oluyordun
Her gece düşlerime gelişlerinle
Seni benden ayırmak isteyen
Düş bozanlara çok oluyordun!
Sessizliğimin sensizliğe vurduğu
Her dakika bitmek bilmeyen
Bir yol oluyordum
Sense üzerimden geçmeye hazırlanan
aşikar bir yolcu…
Her adım atışında özlemlerim kanıyordu
Tutkularımın dinlenme tesislerinde!
Yol bitmiyordu, yıl bitmiyordu
Zaman geçmek bilmiyordu.
Sen susuyordun
Ben ise zemheri soğuklarda volta atıyordum
Üşüyordum, her gece düşlerimden
düşüyordum
Fakat sen bilmiyordun, görmüyordun
Anlamıyordun ve hiçbir zaman da
Anlamayacaktın…
Sen tutsak düşlerimde bir ömür boyu
saklı kalacaktın…

Hakan OĞUZ

03.03.2008

GİDİYORUM, TÜM GİTMELERE REST ÇEKEREK

“Şimdi gitmemelisin” sözcükleriyle başlayan ve “bu aşkın sonu bu şekilde olmamalıydı.” cümlesiyle devam eden parçalanmış aşk hikayesinden bu yana tam 130 gün geçti.

Gecesiyle gündüzüyle kahır dolu bir 130 gün… Gidenin yüklediği yükü taşımanın kalana

farz olduğu şu hayatta artık ne yük taşıyamaya dermanım, ne de benliğimi her

defasında yitirdiğim, dipsiz girdaplar içersinde sürüklendiğim gecelerden sabaha

çıkmaya cesaretim kaldı. Betimsiz bir yaşam tarzına sürüklediğim kendimi,

fütursuzca davranışlarımla, şizofrenik bir çizgiye doğru ilerlemeyi göze almış bir

ruh haline bürünmeye başlamıştım. Aynada gördüğüm silüetim bana örümceğin ağına

düşmüş bir sineğin son çırpınışlarını anımsatıyordu. Çırpındıkça ağ daha da hızlı bir

şekilde sarıyordu sineği ve az ilerde bulunan örümcek az sonra yiyeceği kurbanının

son çırpınışlarını,boşa çırpınışları büyük bir zevkle izliyordu. Bir müddet sonra sinek kaderine razı gelip çırpınmaktan vazgeçince örümcek harekete geçerek ölümcül

darbesini indiriyordu. Evet ben de içinden çıkamadığın soru(n)ların içinde çırpındıkça

ve senden kurtulmayı istemeye çalıştıkça daha da çok sana sarılıyordum. Yüreğim

sana daha da bağlanıyor, seni içimden atmaya çalıştıkça tüm hızınla kanıma işliyor,

bütün benliğime sahip olmaya başlıyordun. Sen, beni kurban seçmiştin. Oysa ki ben

sana zaten kurbandım, bu can zaten sana kurbandı. Ama sen anlayamadın ey sevgili! Kaçamıyordum, kurtulamıyordum ve sen beni öylece izliyordun. Hareketsiz, sessiz bir şekilde. Duvarlarını tırnaklarımla kazıdığım ve tırnaklarımdan sızan kanlarla belki

görür de gelirsin diye duvarlara adını yazdığım odamın hayaletiydin sen. Normal konuşmalarla bir şey ifade edemediğimiz aşkımızda susarak konuşmaya çalışıp kendimi tekrardan ifade etmek istiyordum sana. Belki bu şekilde anlardın sana sevgimin

sınırsız, kelimelerin kifayetsiz olduğunu.

Fakat ne yaparsan yap seni suçlayamıyordum. İçimin benim göremediğim mavi yanı

seni savunuyordu bana. Hem de nasıl bir savunma! Öyle ki an geliyor kendi mantığıma

bile yeniliyordum bu beyin fırtınalarında. Ve an geliyor yengi sandığım yenilgilerden

medet ummaya çalışır vaziyette buluyordum kendimi! Artık zamanı gelmişti aşk-ı hayat adlı oyununun son perdesine oynamaya. Sensiz, sessiz, kısa fakat akılda kalıcı bir son hazırlamıştım. Kimi yapamadı kaçtı diyecek, kimi onurlu son seçti diyecek, yüreğim ne olursa olsun seni sevecek, cebimdeki son dörtlük her şeyi belgeleyecek…

Hoşçakal sevgili gözün arkada kalmasın

Son dörtlüğümdür bu sana, başka kimse almasın

Benim son aşkımsın, dediklerim yalan olmasın

Sağlam bastım tetiğe kurşun namluda kalmasın…

Katili sen, faili sen bu aşk oyununun galibi sen…

Hakan OĞUZ

22.02.2008